lunes, 23 de abril de 2018

Exposición de Paz Pérez, no Museo Municipal



ARTE ET ALIA.

Xabier Limia de Gardón.

Esculturas en cristalinas vitrinas, de marfís sobre ébano, na procura do contraste de cores, sobre escuras peañas de pedra negra ou verde, cores en equilibrio de complementarios ou na procura do contraste, co estaño, pequenas pezas con ar de xoiería alto standing... trae a lalinense María Mercedes Paz Pérez ata a sala do primeiro andar do Mº Municipal.

Teñen aquí protagonismo de seu polo exótico dos materiais e o seu carácter decorativo, definitorio desta madura empresaria natural do Barrio de Abaixo de Lalín metida a artista nos últimos anos. Dende a súa actividade en Chantada, onde traballa e vive, convivindo coa arte e os artistas que se achegan ao seu taller de marquetería e enmarcado, que ten dende fai máis de trinta anos. Pouco a pouco fíxose coleccionista de arte, e coa apertura da Galería Ansoar tamén marchante de antigüidades.

É así como chega fai anos a Ourense traendo aos artistas da Riverside Group, en 2011, obras dos londinenses que forman xa parte dos fondos do Museo, grupo que expuxera xa antes, cando o Museo botaba a andar. 

Alí, na capital do Deza fixo estudos no Centro de formación para as Artes (Cefort) do concello impulsado por Pilar Taboada, a súa mentora, e as bolboretas son un tema de estudo que se converte en afortunado achado plástico, un tótem, co que abre a súa exposición de Ourense. 

Comeza a participar en colectivas dende 2012, acudindo ás 'Emporc-art' de Lalín, no Museo municipal Ramón Mª Aller dende 2013, ano do diploma de honra do Cefort pola súa creatividade. 



As exposicións compartidas con José Suárez e con Patricia Fernández, nestes anos, supoñen un empurrón, sendo a súa pancada nas costas ‘Expansión natura’, no Pazo de Tor, fai un par de anos, que foi a súa primeira exposición individual, á que segue a do museo de Lalín. 

A expresión, dende o pouso biográfico que estaba a xermolar por anos, ten que ter sido grande, máis sempre é tempo de extraer o destilado, ata daquela repousado, no entorno do traballo e familia.







Agora é o tempo de Ourense. Nesta terceira exposición, a primeira con catálogo, aínda que o seu contido non corresponda co exposto na sala, converterase en especial, un dos encantos de estar fóra da súa área de confort. 




A escultura de marfil en toradas ten o seu encanto, por máis que se ache lonxe dos achados das pezas antigas, e as pezas en madeira M, castiñeiro, Mongoy ou Pitomba, dispostas tamén en toradas, ás que fai mordidas en finos regos paralelos coa ferramenta a motor a tres mil revolucións/minuto, manexada con precisión cirúrxica. 

Nese estado móvese, case febril no creativo, pois tamén ten redactado un libro, ''A cien y sin frenos'', un explícito título que fala do vertixe vital no que vive. 






Materiais: aceiro inox., base de granito.
As pinturas de intensas cores esmaltadas son de movemento máis calmo, un magma subconsciente que insire en formato tradicional ou modifica máis alá dese marco, en acaídas formulacións nas que prima o decorativo, como os seus equilibrados e curvilíneos debuxos nos que a liña define un camiñar...

 

viernes, 20 de abril de 2018

O quiosco modernista de Sada, A Coruña





A primitiva "Terraza" do Recheo (1912) que reproducían os sobres da empresa que a levou, dos irmáns Feal



é un quiosco modernista de Sada, reformado en varias ocasións, 


O interior fermoso, con arcos de ferro interiores a modo de faixóns para soster a cuberta







Ben de Interese Cultural (BIC) xaora...

Foto de Xurxo Lobato

miércoles, 18 de abril de 2018

A paisaxe como poesía visual de 'Christian' Villamide






Arte et Alia

Xabier Limia de Gardón


Achegámonos a ‘Hortus conclusus’. Son catro grandes fotografías, de árbores altas en gris, e no centro delas un tronco tronzado, poderoso e decotado, que é o protagonista da quinta.



Están no Centro Cultural da Deputación e a serie de fotos dalle título ao conxunto da mostra de ‘Christian Villamide’ (José Manuel Pérez Villamide, Lugo, 1966), quen visita de novo a cidade dende que en 1991 expuxera. Era nos seus comezos, e dende o mito do Grial e as súas sensacións, iniciaba a súa andaina na arte en Lugo, Ourense e Buenos Aires, respectivamente.

Nos seguintes dez anos continuou ata que con ‘Mutación’ detense, reiniciando a súa carreira en 2010 con ‘Vacío y plenitud’, na Galería lucense Clérigos. 


Era xa daquela a súa preocupación central a da natureza e o home, unha teima a súa en clave binaria, por máis que a presenza física directa da xente sexa obviada, amosando o artista os seus efectos na sala, na posta en escena. Aquela é sempre retórica e conceptual, utilizando metonimias e sinécdoques, segundo os casos, que funcionan como metáforas.





O seu é ser calmo e reflexivo, mais o humano e a súa contorna sempre son quen de poñelo en cuestión. 'Percepciones', 'Dunas', 'Paisajes incógnitos', 'Hábitat protegido oculto' e 'Coexistencias', títulos explícitos das súas exposicións póñeno de manifesto.

A que trae ata o primeiro andar do Marcos Valcárcel depende directamente de 'Territorios transversais' e 'A paisaxe contra a parede', de 2016, nas que semella haber unha asunción de compromiso, como se sentise unha maior responsabilidade, dende a preocupación coa terra compartida. Así con fotografías, planos, escultura en mármore e madeira, pintada en cores planas, que dispón en vizosas instalacións visuais axudándose da iluminación, para producir sombras resaltando os perfís.

Utiliza así varias disciplinas para provocar reflexión baixo unha tonalidade que ten lirismo, mais tamén un aquel de ironía, ou retranca, caso do título, que abarca as series, en concreto a de Proxectos para subir montañas, unha das últimas, e a de Serras e montes de Galicia. 




Obra-instalación de Rubén Fdez. Castón:
'
Composición naturaleza mecánica x'

Aquí están os límites da súa escultura, pezas superpostas con perfís de serra, e de distintos tamaños, suxestivas dende o bricolaxe, como opinaba Jean Clair, e nas que se revela a perda progresiva do oficio dende as Vangardas históricas do século pasado, e que se ten incrementado nas últimas décadas. É a corrente iniciada Rosalind Krauss co seu concepto de ‘escultura expandida’, na que o extremeño Rubén Fernández Castón se expresa con habilidade cando xustapón diagonais nas súas pezas en ángulo.


Outra serie son as ‘Paisaxes cautivas’, ou en catividade. 
As obras de mármore semellando tea e pezas penduradas por cables, son un fresco ar. 




E as dúas obras escultóricas de madeira suxeitas ás columnas que dividen o espazo da sala como si dun banco de carpinteiro se tratara son acaídos conceptos dun artista máis que interesante no conceptual, como tamén en 'Serendipia', mármore e cristal.







Pendurounas dunha árbore do Lérez no Vº encontro de arte e natureza 2017 en Pontevedra, coordinado por Carme Hermo e Antón Sobral. E antes en Lugo.





Agora ben de triunfar en ArtMadrid.



jueves, 12 de abril de 2018

Chuvia, choiva, e artistas...


CHUVIA, CHOIVA...

V. Van Gogh: Trigal bajo la lluvia, 1889.

Chuvia, que é choiva, e que sempre molla.

Sunshu Ejiri (paisaje de Sunshu Ejiri). Katsushika Hokusai.

Utagawa HIROSHIGE. Edo (desde 1867 Tokyo) 1797 – 1858
Súbita lluvia en el puente de Õhashi a Atake - 1857


Mollanse as terras, 
e os lameiros se 
enchoupan, e medran os regatos. 













E tamén os ríos, 
que van dar á mar, ‘que es el morir’ 

(J. Manrique).




















Chove e xurden as fontes.

Hiroshige: choiva, pontes, xente, e o monte Fuji...
Lluvia, vapor y velocidad, de Turner, de 1844.


E os poetas cantan ‘Chove para que eu soñe’ (U. Novoneyra). 

E Galicia é verde.